Врагъ дрожитъ,-- назадъ бѣжать,-- усталъ...
Разъяренный плодъ Бѣлонны зрѣлый,
Лишь пустилъ въ нихъ огнь и ядры, стрѣлы,
Въ воздухѣ клубился дымъ средъ сферы,
Громъ грѣмѣлъ, враговъ разилъ безъ мѣры...
Пусть сей гласъ въ далёкѣ раздается,
По долинамъ и лугамъ;
Пусть и ярка трель прольется,
По стремящимъ съ горъ ручьямъ.
Мужи храбры!