Всѣмъ въ родѣ увѣщанья иль совѣта,
О суетѣ напоминая намъ,
Какъ черепа Мемфисскаго банкета.
Такъ Валтасаръ прочолъ радъ на стѣнѣ
Ужасный приговоръ своей странѣ.
Но пусть мудрецъ моралью насъ пугаетъ,
А наслажденье міръ весь увлекаетъ.
LXVI.
Красавица увялая отъ лѣтъ,
Исчезнувшій еще при жизни геній,