Сарданапалъ.

Я возражать хочу имъ, а не слушать.

Салименъ.

А какъ же рана, государь, твоя?

Сарданапалъ.

Забыта... перевязана... прошла.

Идемъ! Меня иголка оцарапать

Могла бъ больнѣй; рабъ, сдѣлавшій мнѣ рану,

Безславія достоинъ за свою

Царапину.