Мнѣ клялся часто и немало,
Что любитъ лишь меня одну,
Горѣлъ и упивался лаской...
Какая разница теперь!
Придетъ подъ холодности маской,
Угрюмо смотритъ будто звѣрь,
Ни ласки прежней, ни привѣта,
Молчанье адское у насъ.
Дастъ на прощанье два совѣта,
Затѣмъ... ко мнѣ не кажетъ глазъ.