Вникалъ природы въ красоты.
Съ какимъ онъ жаромъ удивлялся
Наполеонову уму,
И какъ дѣлами восхищался
Моро, и Нея, и Даву;
Бранилъ всѣхъ русскихъ безъ разбора...
И въ Эрмитажѣ отъ картинъ
Не отводилъ ни рта, ни взора...
И потакалъ, и лицемѣрилъ,
И льстилъ безсовѣстно, и вралъ --