Альда.
Нѣтъ, теперь на рукѣ моей цѣпь.
Я буду до конца съ тобой, не живой, не собой — рабой.
Какъ странно — мы вмѣстѣ…
Мнѣ вспомнилась старая пѣсня…
(Поетъ)
Позади, впереди дорога.
Погоди, погоди, немного.
Я бѣдна и темна, и убога
Но тебѣ я дана отъ Бога.