Umilkl jaskrawy zycia bieg, (Умолк цветастый жизни бег)
I czasem oczom sie odslania Nitek strumieni srebrny snieg.
Czesto sie budzi niby z marzen Slowikow slodko drzacy spiew.
Gdzies tajemniczo sie ukaza Wspomnienia, szepc2ac posrod drzew.
Radosc nie przebrzmi tak bez echa I niby slonca zloty blask Ukryta w piersi mojej czeka,
Zeby zakwitnac jeszcze raz!
Wesolo struny cytry tracam.
Dziewcze zza rzeki, wsluchaj sie W dzwieki ku tobie tam plynace,
W tym pozdrowieniu poznasz mnie!
Флорио посмеялся над собой: серенада была, а исполнять ее было не для кого. Его мысли уже не кружились вокруг красавицы в венце. Ночная музыка и чудный создан создали в его думах еще более привлекательную красавицу, которую никогда в жизни не видел и о которой мог только мечтать.