. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Это злость на мѣщанскій нашъ трудъ,
На нужду, на постылый пріютъ,
Гдѣ я гордую силу убилъ,
Обѣщаньямъ своимъ измѣнилъ,