Elżbieta Drużbacka
Elżbieta Drużbacka – polska poetka epoki późnego baroku, zwana przez współczesnych „słowiańską Safoną” i „Muzą sarmacką”.
Awersya pewnej Damy całe życie bawiącej u wielkich Dworów, przy których gdy nie tylko same próżność, nieszczerość, zazdrość i wiele defektów uznała, waletę życiu takiemu wypowiada, a na spokojniejsze się wybiera
polski
Na Bobra złapanego w sieci od pewnego łowczego, którym sąsiadów utraktował
polski
Na dwóch ludzi kochających sie skrycie bez proporcyi Fortuny i Honoru
polski
Na kochającą się przez dwanaście lat parę i Maryasz ich
polski
Na kompanią Franc-Massonów dla Kawalerów, i na kompanią de Mops dla Dam
polski
Na Obraz płaczącego Kupidyna i smutnej Wenery
polski
Na piękność Narcyssa, uciekającego od miłości Nimfy Echo nazwane
polski
Na pysznego, który o sobie wiele trzyma i nad wszystkich się wynosi w doskonałości
polski
Opisanie oczu ciekawych Akteona
polski
Opisanie wzajemnej miłości tejże Siostry z Bratem
polski
Pochwała lasów i miłego w nich na osobności życia w stanie pasterskim, od pewnej pasterki
polski
Przypisanie pewnemu Kawalerowi, który za jednem strzeleniem młyn na wodzie, domy na lądzie spalił
polski
Reskrypt pewnemu poecie bojącemu się grzmotów i zabicia od piorunów, że grzesznik
polski
Siostra Bratu posyłająca książkę listów Dam Greckich
polski
Skargi kilku Dam w spólnej kompanji będących, dla jakich racyi z Mężami swojemi żyć nie chcą
polski
Wiersze światowe
polski