Dwa sonety¹

Sie trennten sich endlich und sah’n nicht.

Nur noch zuweilen im Traum;

Sie waren längst gestorben

Und wussten es selber kaum.

I

Kiedym Cię żegnał, usta me milczały,

I nie wiedziałem, jakie słowo rzucić:

Więc wszystkie słowa przy mnie pozostały,

A serce zbiegło i nie chce powrócić.

Tyś powitała znów swój domek biały,

Gdzie Ci słowiki będą z wiosną nucić,

A mnie przedziela świat nieszczęścia cały,

Dom mój daleko i nie mogę wrócić.

Tak pozostałem samotny, bez rady

Na moje smutki i tęsknoty moje:

Przebiegam myślą chwil minionych ślady,

Nad zwiędłą różą zadumany stoję...

I w niebo wzrok mój wysyłam na zwiady,

Lecz o przyszłości pomyśleć się boję.

II

Niedługo może na przyszłości dzieje

Zostanie tylko blady cień wspomnienia;

Serdeczne ślady mroźny wiatr rozwieje

I wszystko zniknie we mgłach oddalenia.

Więc trzeba będzie zmusić do milczenia

Te drżące struny, z których pieśń się leje,

I grobowego wziąć pozór kamienia,

Co pogrzebaną pokrywa nadzieję.

Na taką przyszłość, co mgłę ołowianą

Rozpostrzeć może na błękitnem niebie,

Na taką przyszłość ciemną i stroskaną,

Co ból i miłość zarówno pogrzebie...

Niechaj te słowa pamiątką zostaną

I niech przeżyją razem mnie i Ciebie!

Dnia 16 września 1870 r.

Przypisy:

1. Dwa sonety — przesłane w liście pannie Anieli Grudzińskiej. [przypis autorski]