Sen

Chociaż zmuszona będziesz mnie porzucić,

Jeżeli serca nie zmienisz w kochaniu,

Rzucając nawet nie chciej mnie zasmucić

I rozstając się, nie mów o rozstaniu!

Przed smutnem¹ jutrem, niech jeszcze z wieczora

Ostatnia spłynie na pieszczotach chwilka;

A kiedy przyjdzie rozstania się pora,

Wtenczas trucizny daj mi kropel kilka.

Do ust twych usta przycisnę; powieki

Zamykać nie chcę, gdy mię² śmierć zamroczy;

Niechaj rozkosznie usypiam na wieki,

Całując lica, patrząc w twoje oczy.

A po dniach wielu czy po latach wielu,

Kiedy mi każą mogiłę porzucić³,

Wspomnisz o twoim sennym⁴ przyjacielu

I zstąpisz z niebios, aby go ocucić.

Znowu mię złożysz na twem łonie białem⁵,

Znowu mię ramię kochane otoczy;

Zbudzę się, myśląc, że chwilkę drzemałem,

Całując lica, patrząc w twoje oczy.

Przypisy:

1. smutnem — daw. (XIX w.) forma N. i Msc. przymiotników r.ż. i r.n.; dziś ujednolicone: smutnym. [przypis edytorski]

2. mię — daw. forma zaimka w pozycjach nieakcentowanych w zdaniu (por. cię). [przypis edytorski]

3. Kiedy mi każą mogiłę porzucić — w dniu Sądu Ostatecznego. [przypis edytorski]

4. senny (daw.) — tu: śpiący, pogrążony we śnie. [przypis edytorski]

5. twem, białem — daw. (XIX w.) forma N. i Msc. zaimków przymiotników r.ż. i r.n. [przypis edytorski]