Zimowa pieśń

Radosne wrzeciona gwarzą wśród komnaty:

Jej Miłość z siostrami dla dalekich przędzie.

Zamek śpi pod śniegiem. Ognia żar skrzydlaty

Krwawi staroświeckie okapu krawędzie,

Wiosenne śpiewanki szydzą z mroźnych śniegów.

Gwarnym korowodem kołowrotki pieją:

Rycerzowie¹ walczą u dalekich brzegów,

Ale je² ustrzeże miłość wraz z nadzieją.

Hej! Wasze Miłoście! Chwalba to szalona!

Ptakowie³ nieszczęścia łopocą o kraty...

Płyną dnie za dniami, jak nicie⁴ z wrzeciona,

Nie wracają do dom⁵ rycerze Krucjaty.

Dziś Jej Miłość sama przędzie w pustej sali,

Siostry na cmentarzu, szczęście w dali sczezło...

Włos ją biały skrywa, jak śmiertelne giezło⁶:

Jej Miłość samotna zasypia wśród sali.

Usłysz! usłysz, prządko! Wichura się zrywa,

Zaworami tłucze u komnaty twojej...

Całą noc dziś wicher rozjarzał łuczywa,

Rzekłbyś — krew zakrzepła na wiszącej zbroi.

Wiatr, jak chore dziecko, kwili spoza kraty,

Legli w obcych krajach rycerze Krucjaty...

Przypisy:

1. rycerzowie — dziś popr. forma M. lm: rycerze. [przypis edytorski]

2. je — dziś popr. forma B. lm. r.mos.: ich (tu celowa archaizacja). [przypis edytorski]

3. ptakowie — dziś popr. forma M. lm: ptaki. [przypis edytorski]

4. nicie — dziś popr. forma M. lm: nici. [przypis edytorski]

5. do dom — dziś popr. forma: do domu. [przypis edytorski]

6. giezło (daw.) — długa koszula. [przypis edytorski]