Pięć palców dłoni

Zacna rodzinka, gdzie nigdy nie było bankructwa, gdzie nie powieszono nikogo.

(Krewniacy Jana de Nivelle¹)

Kciuk jest to ów opasły oberżysta flamandzki, o animuszu żwawym i sprośnym, który pyka² u swych drzwi, pod godłem podwójnego marcowego piwska.

Paluch wskazujący to jego połowica, babsko suche jak sztokfisz³: od świtu trzaska w gębę służkę, o którą jest zazdrosna, i pieści butlisko, w którym jest rozkochana.

Środkowy paluszek to ich synalek, chłopczysko ociosany toporkiem od biedy, który byłby żołdakiem, gdyby nie był piwowarem, i który byłby szkapą, gdyby nie był mężczyzną.

Palec, na który nasuwa się pierścioneczek, to ich dziewuszka, zwinna i pyskata Zerbinka, która sprzedaje koronki dostatnim damom i nie droczy się o uśmieszki z kawalerami.

I maleńki paluszek jest to beniaminek⁴ rodzinki, brzdąc zasmarkany od płaczu, który wiesza się stale matczynej spódnicy, jak skrzat wiszący u pyska wilkołaka.

Pięć palców dłoni to najbardziej zdumiewająca koniczyna pięciolistna, jaką kiedykolwiek wyhaftowały kwietniki Harlemu, grodu godnego.

Przypisy:

1. Jan de Nivelle — bohater licznych fr. piosenek ludowych oraz przysłowia o nieposłuszeństwie: Pies Jana de Nivelle ucieka, kiedy się go woła. U źródeł tego motywu leży postać fr. barona, Jeana de Montmorency-Nevele (1422–1477), który nie wykonał rozkazu króla Ludwika XI, za co został wydziedziczony przez ojca i znienawidzony przez lud. [przypis edytorski]

2. pykać — tu: palić fajkę. [przypis edytorski]

3. sztokfisz — suszona ryba. [przypis edytorski]

4. beniaminek — najmłodszy syn, ulubieniec. [przypis edytorski]