Do Charles’a Maurras’a¹

Nad brzegiem nurtu, który blaskiem okwiecony,

Na gościńcu antycznym, kędy starzec morza

W gaju, gdzie pień oliwek drga modro-zielony,

Ujrzał jak w płaszczu niebios stąpa Panna boża,

Zrodziłeś się. Dzieciństwo szczęsne, czułość świeża,

Wdychały dech latyński, karmiący przeźroczą

Myśl, by w rytmie wypukle jawiła się oczom.

Wśród świątyń pobrzeża,

Gdzie krzewy z soli w piaskach zasypują głogi,

Jak kunsztowne składać apologi²,

Dumałeś, o, Maurrasie; a bogi krajowe

Wygnane, oraz Bóstwo Magdalen cierniowe,

Miłowały cię: Sylen³ melodyjnych wiosen

Udzielił ci piszczałki wraz z organem sosen,

Aby głos twój podtrzymać, który błogie bole⁴

Śpiewa i Grodu głosi święcone zakole,

Harmonię, boską Miłość, tę strażniczkę zniczy.

Oraz Śmierć, co jej równa w słodyczy.

Przypisy:

1. Maurras, Charles (1868–1952) — fr. pisarz, działacz polityczny. [przypis edytorski]

2. apolog (lit.) — wierszowana lub prozatorska opowiastka z morałem. [przypis edytorski]

3. Sylen (mit. gr.) — towarzysz boga Dionizosa, przedstawiany jako tłustawy mężczyzna z końskimi uszami, nogami i ogonem. [przypis edytorski]

4. bol (daw.) — ból. [przypis edytorski]