Monna Kerywel¹

Monna Kerywel, gdy swe owce spędza,

Gdy na pole idzie ponad jasny zdrój,

Wraz z krzyżykiem złotym, święconym przez księdza,

Monna Kerywel kładzie najpiękniejszy strój.

Piękny rycerz jasny przyjechał z daleka

I powitał słodko Monnę Kerywel.

Bogaty go ubiór dostojnie obleka,

A mowa jest jako wonnych kwiatów biel.

Monna Kerywel, jak ma odrzec — nie wie,

Szlachetnemu panu, co pozdrowił ją...

Lecz jej serce tonie w ciepłych łez zalewie:

Jutro Monna Kerywel zaleje się łzą.

Serce, gdy topnieje, spływa w łzawej fali.

Zimny wicher nocny goni kłęby tucz²...

Kiedy świetny rycerz zniknął z koniem w dali,

Serce Monny Kerywel łzą się lało z ócz³.

Gdy kurowie⁴ pieją w jutrzenkową porę,

Tedy Monna Kerywel rzecze matce swej:

«Córa matki mojej ma dziś serce chore,

I zarazą sklętą⁵ jest choroba jej...»

— «Nie rozpaczaj, Monna, rada tu się znajdzie:

Oto ci zbudujem nowy biały dom,

Dom ci wybudujem na Wysokiej Landzie,

Byś tam w tajemnicy dała płynąć łzom.

Będziesz płakać wiecznie w twoim nowym domu:

Płakać w dzień i w nocy! Płakać w skwar i w śnieg!

Aż rzekną, żeś wdowa, co tam po kryjomu

Opłakuje męża, który w morzu legł.»

— «Na Wysokiej Landzie nadmiar⁶ smutno będzie.

Chciejcież mi przynajmniej dać — na żywy Bóg —

Przyjaznego sługę, co tam wraz osiędzie⁷,

By mi niecić ogień, wodę nosić mógł!»

— «Monna! ty nie będziesz mieć wiernego sługi!

W twoim nowym domu będziesz sama żyć!

Sama z zimnym wiatrem ponad polne smugi

Na Wysokiej Landzie będziesz łkać i śnić.»

*

Monno Kerywel na Wysokiej Landzie!

Krzyżyk włóż i piękną uczyń się do snu:

Oto słodki rycerz dzisiaj cię odnajdzie —

Lecz zaślubnik zmarłych, rycerz-duch, Anku⁸!

Przypisy:

1. Monna Kerywel — w oryginale fr. tytuł tego wiersza brzmiał: La lepreuse (tj. trędowata), a nazwisko bohaterki pisze się: Monna Kérivel. [przypis edytorski]

2. tucza — chmura. [przypis edytorski]

3. ócz — dziś popr. forma D. lm: oczu. [przypis edytorski]

4. kur (daw.) — kogut; kurowie — dziś popr. forma M. lm: kury. [przypis edytorski]

5. sklęty — przeklęty. [przypis edytorski]

6. nadmiar — tu: nazbyt. [przypis edytorski]

7. osiędzie — dziś: osiądzie. [przypis edytorski]

8. Anku własc. Ankoù — postać występująca w folklorze bretońskim, personifikacja śmierci lub jej sługa i zwiastun, przewodnik dusz. [przypis edytorski]