Oda IV

Ciepło, widno mroczniejesz nocy, ty!

Chłopcze, pójdź ze mną wędrować pod ramię,

Z brązu wargi zbliżający k’druha¹

Jasnym policzkom, drżąc.

Jesteś skromny najprawdziwiej; wolę

Twoją, o prosty, śliczną mowę;

Miękkie, powabne słówka rzymskie

Szepcesz szmerem twych warg.

Nie szepcże, nie dziękuj niegodnemu!

Czyżbym mógł nie oglądać w oku,

Ach, wahającej się łzy, i nie drżeć?

Na źrenicy miłej?

Gdyby ją Bachus² oglądał raz,

Ciebie to rad by on obrał wnet,

Ambrą namaszczon³, wsparłszy pewnie

Lekko się ciałem!

Niech mi święte będzie to miejsce, gdzie

Ciebiem ujrzał⁴, Janikulu wzgórze,

Święty klasztorek spokojny, miły

Placyk, zawsze barwny.

Tak stamtąd mi zawsze ukazujesz

ów kościół, pałac, ruiny zwalisk,

W dal ożeglowaną barkę lotną,

Która sunie pod prąd.

Przypisy:

1. k’druha jasnym policzkom (daw.) — do druha jasnych policzków. [przypis edytorski]

2. Bachus a. Dionizos (mit. gr. i rzym.) — bóg wina, płodnych sił natury, plonów. Syn Zeusa i Semele, mąż Ariadny. [przypis edytorski]

3. namaszczon — namaszczony. [przypis edytorski]

4. ciebiem ujrzał — cię ujrzałem. [przypis edytorski]