Jeszcześ Polsko nie zginęła

«Jeszcześ Polsko nie zginęła»

Brzmi wciąż, choć się pieni wróg.

W którymś¹ ufność swą złożyła,

Jeszcze żyje — stary Bóg.

W oczach Jego długie lata

Jako jeden przemkną dzień;

Drogich osób niech Cię strata,

Niech nie trwoży śmierci cień.

Bóg na wrogów ześle karę,

Co nad liczbę dręczą Was!

Kto najświętsze zgwałcił prawa

I zbrodniczy dzielił plon:

Tego pomsta rychło krwawa

Przed odwieczny pozwie tron.

Kto się w świętym stawił boju

Za ołtarze, kraj i lud,

Kto w cierpieniach, kto wśród znoju

Świętej sprawy dźwigał trud,

Niechaj wzniesie w górę czoło,

Które wrogów gnębił gniew,

Bo ot wschodzi już wokoło

Z krwi męczeńskiej nowy siew.

Bohaterem — kto orężnie

Z wrogiem bieży w krwawy tan;

Bohaterem — ten, co mężnie

Rzekł: mścicielem moim Pan!

Już się jasny przedświt zbliża

Wzorem ludów zna Cię świat,

Bohaterze wiary, krzyża

I ofiaro strasznych zdrad.

Duchy przodków z fal błękitów,

Już ku Tobie w wieńcach mkną,

Już powstają z Karpat szczytów,

Widzę świetną przyszłość Twą.

Dawna sławo, coś się zćmiła²,

W Sobieskiego³ ślady spiesz,

Jeszcześ Polsko nie zginęła,

Tylko ufaj, cierp i wierz!

Przypisy:

1. W którymś ufność swą złożyła, Jeszcze żyje stary Bóg — tj. jeszcze żyje stary Bóg, w którym złożyłaś swą ufność. [przypis edytorski]

2. zćmić (daw.) — tu: przyćmić, osłabić. [przypis edytorski]

3. Jan III Sobieski (1629–1696) — król Polski w latach 1674–1696, pokonał armię turecką w bitwie pod Wiedniem (1683). [przypis edytorski]