Pieśń pogrzebowa poległemu rycerzowi

Tego pamięć wiecznie droga,

Kto od strzały poległ wroga,

Kupi śmiercią za krew, blizny

Łaskę nieba, żal Ojczyzny.

Już nie wstaniesz, wodzu młody,

Ni na łowy, ni na gody¹,

Szabla w polu nie zaświeci —

Wolny sokół² niech odleci.

Twa mogiła dla nauki,

Przetrwa wnuków naszych wnuki,

I z latami w każdej wiośnie,

Coraz wyżej, wyżej wzrośnie.

Będą śpiewać³ twoje czyny,

W naszej ziemi nasze syny⁴,

I po bojach, w błogą chwilę

Wieszać zbroje na mogile.

Przypisy:

1. gody (daw.) — święta. [przypis edytorski]

2. Wolny sokół niech odleci — mowa o sokole przyuczonym do polowania, który po śmierci swojego pana zostaje wypuszczony na wolność. [przypis edytorski]

3. śpiewać twoje czyny — dziś: opiewać twoje czyny. [przypis edytorski]

4. nasze syny — dziś popr. forma M. lm: nasi synowie. [przypis edytorski]