Scena w muszli

A. W.

Taka nagła czułość powinna się jednak ukrywać w oparach — czy

nie po to się bywa w teatrze? Więc kiedy tak obstajesz przy prostych

wyrazach, twierdząc, że nie chciałbyś poznać żadnego poety, myślę,

kiedy ostatnio użyłeś słowa serce lub czegoś w tym stylu. Nic się nie

martw — jestem mistrzynią świata w niechodzeniu do łóżka, dręczy mnie

tylko nadmiar dekoracji. Widzę jak czterdzieści lat temu

wsiadasz do tramwaju. Zajezdnia nazywa się Cichy Zakątek, ty masz

płaszcz do kostek. Jesteś malarskim chłopcem. Mówiłyśmy o tobie z moją

przyjaciółką gdzieś w okolicy twoich czterdziestych urodzin,

gdy ty robiłeś serię zdjęć na pralce drugiemu dziecku, bawiąc się w

Kwiekulik¹. Skoro już mowa o dzieciach — nie, nie chciałbym być twoją

córką, wolałabym żebyś mi kupował kolczyki. Widzę cię

przez wdzianka z darów. Noszę w tej chwili rajstopki do przedszkolnych

kapci. Wysiadasz z taksówki po jakimś sylwestrze i jakoś o mnie myślisz,

nazywasz mnie, zdrabniasz, przypuszczasz.

marszczysz mi sukienki w okolicach talii.

Przypisy:

1. KwieKulik — duet artystów wykonujących sztukę performance’u działający w latach 1970–1988, który tworzyli Zofia Kulik i Przemysław Kwiek. [przypis edytorski]