[Zwoływali się surmą na wrzawę-zabawę...]

Zwoływali się surmą¹ na wrzawę-zabawę,

A jam gadał z mogiłą...

Wszyscy na koń już siedli, by jechać po sławę,

Lecz mnie z nimi nie było.

Sny moje zaniedbane marnieją w dolinie...

Weź pług w dłonie i oraj!

Płynie życie bez jutra, a w ślad za nim płynie

Moje życie — bez wczoraj!

Przypisy:

1. surma — trąba używana dawniej w wojsku do celów sygnalizacyjnych. [przypis redakcyjny]