Wiersz ten ci święcę...

Wiersz ten ci święcę¹, aby — jeśli los ma zdarzyć,

Iż szczęśliwie, jak okręt wichrami goniony,

Imię moje epoki dojdzie oddalonej,

I na dźwięk jego w wieczór mózgi będą marzyć,

Pamięć twoja jak baśnia mgłami osłoniona,

Nużyła czytelnika, ciągle w pieśniach gwarząc,

I bratnim się, mistycznym ogniwem kojarząc

Ze mną — na hardych moich rymach zawieszona;

O wyklęta! ty, której okrom² mnie — o biada!

Od piekieł do Nieb szczytu nikt nie odpowiada!

Ty, co jak cień szlak znaczysz ślady znikomymi,

Depcząc stopą leciuchną, spojrzeniem wesołem

Głupców, co cię zwą gorzką, ty z oczy smolnymi³

Posągu, ty Cherubie⁴ mój z miedzianym⁵ czołem!

Przypisy:

1. święcić — poświęcić coś komuś. [przypis edytorski]

2. okrom (daw.) — oprócz. [przypis edytorski]

3. smolny — czarny, ciemny. [przypis edytorski]

4. cherub — a. cherubin; rodzaj anioła stojącego wysoko w hierarchii niebieskiej, tj. przebywającego najbliżej Boga. [przypis edytorski]

5. miedziany — czerwonozłoty. [przypis edytorski]