Pieśń Ewy (fragmenty)

Deszcz letni¹

Siostra moja, letnia zlewa,

Żyzna, ciepła, zlewa cicha,

Słodko płynie, słodko śpiewa

Z srebrzystego nieb kielicha.

Wszystkie białych pereł sznury

Rozesnuła z siwej chmury:

Tańczcie, pliszki!

Piejcie, kosy!

Uderzajcie w hymn stugłosy!

Piejcie, gniazda! tańczcie, kwiaty!

Chwalcie niebios dar skrzydlaty!

Na mych warg stulony pąk

Kładnie² usta z malin rośnych³,

Uśmiechniętych i bezgłośnych —

I tysiącem drobnych rąk

Dotyka mnie zewsząd wkrąg.

Na kobiercach dzwonnych ziół

Od poranku do poranku

Sznur się pereł snuł i snuł,

Jak szemrząca w mgle kaskada

Bez wytchnienia, bez ustanku,

Zlewa pada... pada... pada...

Wreszcie słońce z chmur wyziera

Na niebiosy

I ociera

Przesianymi między drzewy⁴

Złocistymi blasków włosy

Rośne stopy letniej zlewy.

Oto jest pierwszy ranek świata⁵

Najpierwsze słowa

Oto jest pierwszy ranek świata.

Jako kwiat roztulony wśród nocy błękitnej,

W młodzieńczym wietrze, co nad falą lata,

Wykwita ogród błękitny.

Wszystko w nim jeszcze łączy się i miesza:

Dreszcz liści, ptasi śpiew, lot piór —

Szmer źródeł, głosy wód, głosy powietrza —

Wszystkie podźwięki, które wkoło dyszą

W ogromny chór,

A które przecie są — ciszą.

Rozwarłszy słodkie oczy jutrzennemu ranu

Młoda i boska Ewa

Obudziła się w Panu,

A jako sen cudowny świat u nóg jej śpiewa.

I wyrzekł Pan: «Idź, dziecię,

W drogę nieznaną

I każdej rzeczy stworzonej na świecie

Daj miano».

I poszła biała Ewa posłuszna przed Panem

W zarośla róż,

Darząc wszelką rzecz wkoło dźwiękiem,

słowem, mianem —

Szeptem warg rozchylonych jako kwietny kruż⁶:

«To, co pierzcha, to, co tchnie, to, co leci...»

A zasię⁷ mija dzień i jak w porannej zorzy,

Tak teraz w zmierzchu znów,

Eden zapada z wolna w głębokiej ciszy Bożej

W błękitność snów.

Ścichł wszelki szmer, i wszystko wokół słucha,

Gdy z pierwszą gwiazdą — Ewa,

Wznosząc oczy do sennych obłoków łańcucha —

Śpiewa.

Ciche, półsenne, modlitewne,

Pełne ekstazy,

W ciszy i woni śpiewne

Powtarza drżące wyrazy,

Które stworzyła dziś na Boży zew:

— «To, co pierzcha, to, co tchnie, to, co leci.» —

I łączy je przed Panem

W powietrzu zasłuchanem⁸

W najpierwszy śpiew.

Przypisy:

1. Deszcz letni — wiersz jest fragmentem poematu Pieśń Ewy, składającego się z 5 części: Preludium, Najpierwsze słowa (w tej części znajduje się niniejszy wiersz Deszcz letni), Kuszenie, Grzech i Jutrzenka. [przypis edytorski]

2. kładnie (daw.) — kładzie. [przypis edytorski]

3. rośny — rosisty, wilgotny od rosy. [przypis edytorski]

4. drzewy — dziś popr. forma N. lm: drzewami. [przypis edytorski]

5. Oto jest pierwszy ranek świata — wiersz jest fragmentem poematu Pieśń Ewy, składającego się z 5 części: Preludium, Najpierwsze słowa (tę część rozpoczyna niniejszy wiersz Oto jest pierwszy ranek świata), Kuszenie, Grzech i Jutrzenka. Autor zadedykował swój poemat innemu znanemu belgijskiemu poecie, Émile’owi Verhaerenowi. [przypis edytorski]

6. kruż (daw.) — kielich. [przypis edytorski]

7. zasię — zaś, natomiast; tu: tymczasem. [przypis edytorski]

8. zasłuchanem — dziś popr. forma Msc. lp rn.: zasłuchanym. [przypis edytorski]