[Powiedz im, że duch odbrzmiał myśli wiecznej]

I

Powiedz im, że duch odbrzmiał myśli wiecznej,

Nerwy że poszły palcami na klawisz,

Uginający się i niebezpieczny

Most nad przepaścią!...

...oni, że ich bawisz,

Szepną, i chrząchną, i krzesły¹ swojemi

Stwierdzą, że siedli, i że są na ziemi,

I że istnieją na planecie — który²

Niesie ich rączo (a pono do góry!...).

II

Więc ty im rzeknij, że żywot i słońce

Zatrzymał człowiek na włosie pęzlowym³,

Jako na rzęsach-ducha, że w bezkońce

Otchłani wziera spojrzeniem takowym:

Oni, to słysząc, utrą nos, by jasno

Stwierdzić, że czujni są i wraz⁴ nie zasną.

III

A przeto krzyknij już, że w Betlejemie

Bóg się narodził...

... i że więc co roku

Cieszą się ludzie — zaś niebici w ciemię

Jadają sporo na sianie o mroku

Pod rozżarzonej Konstelacji znakiem:

Jadają ryby, miód i kluski z makiem!

1875

Przypisy:

1. krzesły — dziś popr. forma N.lm: krzesłami. [przypis edytorski]

2. istnieją na planecie — który — wyraz „planeta” występuje tu w rodzaju męskim. [przypis edytorski]

3. pęzlowy — dziś popr.: pędzlowy. [przypis edytorski]

4. wraz (daw.) — zaraz. [przypis edytorski]