Niańka

— Niańko moja ty stara,

daj mi nową zabawkę,

zbrzydła mi biała Ara¹,

co ma z kółka huśtawkę,

i lalki, co tak samo

wołają ciągle: mamo.

— Cóż ja dam mojej malutkiej?

chyba krosna tęsknoty,

haftuj na nich swe smutki,

maluj na nich sen złoty,

jasnych maluj rycerzy,

aż twe serce uwierzy.

— Krosna twoje niezdarne,

palce na nich pokłułam,

same nici mam czarne,

jasną nić już wysnułam;

rycerz złotem dzierzgany²

nie zszedł z koniem ze ściany.

— Cóż ja dam mojej dziewczynce?

chyba dla jej igraszki

w rubinowej dam skrzynce

serduszka z złocistej blaszki;

pod rubinową tęczą

te serduszka wciąż dźwięczą.

— Coś straszy w każdym serduszku,

wszystkie dziwnie łopocą

w rubinach przy mym łóżku,

spać nie dadzą mi nocą;

dość mam twojej grzechotki,

wróć mi, wróć mi sen słodki.

— Cóż ja dam mojej królewnie?

chyba trumienkę białą —

w sen utulę ją pewnie,

by jej dobrze się spało,

i położę pod główkę

zeschłą w słońcu makówkę.

— Pójdę przed Bożą Panienkę,

by się z tobą rozprawić,

żeś mi dała trumienkę,

że nie umiesz się bawić —

niechaj spotka cię kara,

niańko, niańko ty stara.

Przypisy:

1. ara — gatunek papugi. [przypis redakcyjny]

2. dzierzgany (daw.) — haftowany. [przypis edytorski]