Powrotne fale

Pod te kamienne domu progi,

pod dwór ten wiejski, ogród ten,

przychodzi morze mej młodości,

przychodzą fale dawnych scen.

Skróś tego morza¹ w czas daleki

— zda się — me serce w głąb upadło,

jak głaz w przepaściach cicho leży,

a jeszcze toni drży zwierciadło —

I pod kamienne domu progi,

pod dwór ten wiejski, ogród ten,

z poszumem morza idą kręgi —

wspomnienia, fale dawnych scen.

Idą i szumią, szemrzą, grają

stłumionym chórem pieśń zawodną:

śpiewają życie me stracone,

śpiewają wiosnę sił urodną.

Na brzegu stoję — łowię głosy

znajome mi, znajome.

Czuję, że znowu wszystko żyje

co się przeżyło raz — znikome.

Serce me, co już legło głazem

w otchłani zapomnianej,

znów bije w piersi, w krwi mej dzwoni

swój śpiew niewyśpiewany:

— Bierz w oczy z ócz² młodości czar,

rozkoszą drżyj, omdlewaj!

znaj smętek chwil, zawrotny szał,

— zapomnij! — kochaj! — śpiewaj!

Nie żądaj nic, nie stwarzaj nic

dla trwałych spełnień celu!

przez łzy i śmiech muzykę słysz

w twym smętku i weselu!

Za tobą świat, za tobą czas —

jedyne to godziny —

zadźwięczy śpiew — zatętni krew —

wybraniec ty jedyny!

— Znajomych tonów słucham — płonę —

palący ból mię³ budzi.

Serce me, co tam legło w toni,

wspomnieniem tylko ludzi.

I tylko błysło w noc miesięczną⁴

co z dawna mrok już kryje,

— Pod dwór ten wiejski, ogród ten,

przypomnień fala bije.

Przypisy:

1. Skróś tego morza — dziś: przez to morze. [przypis edytorski]

2. ócz (daw.) — dziś popr. forma D. l.mn: oczu. [przypis edytorski]

3. mię (daw.) — dziś popr. forma: mnie. [przypis edytorski]

4. miesięczny (poet.) — księżycowy. [przypis edytorski]