Na kochającą się przez dwanaście lat parę i Maryasz¹ ich

Nie sam to Jakób² wysłużył w lat wiele,

Pasący owiec trzody u Labana,

Kochaną swoją i miłą Rachele;

Byle w małżeństwo była mu oddana,

Nieprzykro było chłód i ciepło znosić,

Żeby bezpiecznie o Rachelę prosić.

Jest teraz równy Michał Jakobowi

W statecznem sercu, do czystej Zuzanny

Służy lat kilka wiernie Labanowi,

Dawną miłością utyskuje ranny:

Przyznać możemy, ile świadków nas tu,

Służy kochając blisko lat czternastu.

Niech ci Zuzanno, i tobie Michale

Bóg obfitością łask swych błogosławi,

Stateczne serca w potomnej pochwale

Jak dwa brylanty bez skazy wystawi:

Niech was do pary miłość z wiarą sprzęgą,

Wieczne przymierze zawiąże przysięgą.

Bądź zaś ostrożny, wszedłszy do złożenia,

Przypatrz się dobrze temu, coś wysłużył;

Chcąc gust nasycić długiego pragnienia,

Żeby kto zdrady dla ciebie nie użył:

Swym wierzaj oczom, nie powieści czyi³,

Byś zamiast Rachel, nie wziął ślepej Lii.

Jak od Labana, wynidziesz⁴ z Rachelą,

Niech cię fortuna szczęścia drogą wiedzie,

Słodkie pożycie niech wam nieba ścielą,

Byście goryczy nie znali, jak w miedzie⁵;

A twej wysługi ta będzie pamiątka,

Kiedyć się będą rodzić pstre jagniątka.

Przypisy:

1. maryasz — mariaż; małżeństwo. [przypis edytorski]

2. Jakób — z fr. Jacob; dziś popr.: Jakub. [przypis edytorski]

3. czyi — dziś: czyjej; czyjejś. [przypis edytorski]

4. wynijść (daw.) — wyjść. [przypis edytorski]

5. w miedzie — dziś popr.: w miodzie. [przypis edytorski]