Źrałe są w ogniu nurzane...

Źrałe¹ są, w ogniu nurzane, warzone

Owoce i doświadczane na ziemi, a jest to prawem,

Iż wszystko przenika w głąb, podobne żmijom,

Proroczo, śniąc

Na wzgórzach niebios. A wiele,

Jak na barkach brzemię

Zatraty, należy

Podźwignąć. Lecz ścieżki

Złe są. Omylnie bowiem,

Niby rumaki, kroczą usidlone

Żywioły i pradawne

Prawa ziemi. A zawsze

W niespętanie jedna z tęsknot przenika. Lecz wiele

Zdzierżyć należy. I trzeba wierności.

Naprzód wszelako ani za siebie nie

Wglądajmy. Kołyszmy się, jak

Na chybocącym czółnie jeziora.

Przypisy:

1. źrały (starop.) — dojrzały. [przypis edytorski]