Klasztor flamandzki

I.

W oddali cichy klasztor. Strzeliste wieżyce,

Czerwony mur grodzący, i te sine dachy —

Odbijające niebo zwierciadłami z blachy —

Ponad cichych łąk kwietnych jasne okolice.

Skroś¹ rzeźbione koronki, zazębień i wschodów

Wstępują w szarą oddal sen Bożego leństwa²...

A niekiedy gałęzie zza muru ogrodów

Mają słodki, kapłański ruch błogosławieństwa...

W złotych napisach każde wrót klasztornych miano

Wokół bramic zapartych za wiatrem się słania.

Słodkie imiona, wargą szeptane wietrzaną:

Przybytek bożych kwiatów... przybytek kochania...

Nad wszystko ciche okna, co są jak ołtarze

Ukwiecone geranii³ różowymi pręty⁴,

Co w pastelowych tonów łagodnym oparze

Malują sny kwiatowe na szybie zamkniętej.

Okna klasztorne! w letnie pogodne wieczory

Kuszące bielą zasłon, jak welony ślubne,

Które zdjąłbyś pod srebrne kadzielnic amfory,

Aby całować wargi wybrane, zalubne.

Lecz te blade kobiety, tam, w serca weselu,

Z ciałem umarłym światu w ciszę cel wygnane,

Kochają ciebie jeno, blady Zbawicielu,

Widząc niebo przez każdą twego ciała ranę.

O, święta ciszo starych murów wirydarza⁵,

Gdzie usłyszysz li⁶ szelest przesuniętej ławy,

Gdy biała rzesza kobiet w milczeniu rozważa,

Śledząc na krasnych cegłach piasku syp złotawy.

O, niema szczęśliwości czystych dziewic zboru⁷!

A że zda się ich dłonie są tak nieskalane,

Że tknąć się mogą jeno białego koloru —

Czynią puchy koronek, albo hafty lniane.

Jest czar nieprzewidziany, gdy im powiesz „siostro”,

I patrzysz w płeć ich bladą, tak przezroczej bieli,

Na której ówdzie złote się plamki rozpostrą,

jak na matowym płatku więdnącej kamelii.

Nie tknął żaden proch ziemi przeczystego łona,

Bowiem źródło żywota w nich bije — weselnych,

Jako przedniego wina amfora zamkniona,

Co pragnie się rozewrzeć dla warg nieśmiertelnych.

II.

A gdy śmiercią wieczoru niebiosa się spłonią,

Dzwon łagodnie zwołuje na chór po nieszporze⁸

Jakby ich modły były tą jedyną wonią,

Co jest zdolna ukoić melancholie Boże.

Wszystko w murach klasztoru jest zmierzchem i ciszą,

Przewlekły dzwon wieczorny smętnym zewem gędzie⁹,

A one idą: korną procesyją¹⁰ mniszą —

Jako na martwej wodzie płynące łabędzie,

Kładą długie zasłony białe. Tajemnice

Dusz ich skwitają¹¹ ciche pod gromnic płomykiem:

Że gdy siwy ksiądz w kapach przechodzi kaplicę,

Śnisz ogrojce¹² dziewicze z Bożym ogrodnikiem.

III.

Zasię¹³ zachwyt ekstazy tak łacno¹⁴ się dzieli,

A serce w ciszy modłów ukaja¹⁵ tak łzawe,

Że niejedna z nich długo w samotnej swej celi

Powtarza w letni wieczór kościelne swe „Ave”.

Stojąc w otwartym oknie, gdzie śni noc daleka,

Wznosi skrzydlatą jeszcze zasłonami głowę,

I długo w noc tęsknymi oczyma przewleka

Rozmodlonych gwiazd złotych ziarna różańcowe.

Przypisy:

1. skroś (daw.) — przez, poprzez, na wskroś. [przypis edytorski]

2. leństwo — poddaństwo, lenno, zależność wasala od seniora. [przypis edytorski]

3. gerania — dziś: geranium. [przypis edytorski]

4. pręty — dziś popr. forma N. lm: prętami. [przypis edytorski]

5. wirydarz — dziedziniec klasztorny a. ogród wewnątrz murów budynku, otoczony krużgankami. [przypis edytorski]

6. li (daw.) — tylko, jedyne. [przypis edytorski]

7. zbór — tu: zgromadzenie zakonne. [przypis edytorski]

8. nieszpór — tu: wieczorna modlitwa z brewiarza. [przypis edytorski]

9. gędzie — tu: gada, woła. [przypis edytorski]

10. procesyja — dziś popr. forma: procesja (tu użyta daw. forma dla zachowania rytmu wiersza). [przypis edytorski]

11. skwitać — tu: zakwitać, rozkwitać; kwitnąć. [przypis edytorski]

12. ogrojec (daw.) — ogród. [przypis edytorski]

13. zasię (daw.) — a, zaś. [przypis edytorski]

14. łacno (daw.) — łatwo. [przypis edytorski]

15. ukajać — dziś popr.: koić. [przypis edytorski]