Pieśń I, 14 (O navis, referent in mare te novi...)

Do Rzeczypospolitej¹

Ty nasz statku! Na morze ponieść cię mają świeże

fale. Na co się puszczasz?... Mocno się trzymaj portu!

sam już czyliś nie dostrzegł,

jak twe boki, dla² braku wioślarzy,

jak twój maszt uszkodzony szybkim z południa wichrem,

jak twych żagli stękają pręty, jak trudno zdoła

okręt, lin pozbawiony,

rozkazywać bałwanom skutecznie.

Wszakże nie masz już całych żagli, ni bogów³, których,

gdyby znowu się maszty gięły, przyzywać by można.

Chociaż, będąc szlachetną

córą lasów, ty sosno pontycka⁴,

chlubić chcesz się daremną nazwą i rodem twoim,

majtek jednak wystraszon zgoła nie ufa statkom,

nawet zdobnym barwami.

Strzeż się, wiatrów igraszką być nie chcąc!

Ty, co niesmak i kłopot ongi wzbudzałaś we mnie,

teraz troskę mi wielką z szczerą tęsknotą sprawiasz,

mijaj morza rozlane

wokół światłem błyszczących Cykladów⁵!

Przypisy:

1. Do Rzeczypospolitej — W oryginale po prostu Ad navem, czyli „Do okrętu”; rozumienie statku jako alegorii państwa pozostawione było domyślności czytelnika. Bardziej szczegółowe interpretacje odnoszą wiersz do rzymskiej wojny domowej między zwolennikami republiki a cesarstwa. [przypis edytorski]

2. dla (daw.) — z powodu. [przypis edytorski]

3. ni bogów — być może mowa o figurach bóstw zwyczajowo umieszczanych na rufie okrętu (co stanowi dodatkową informację o jego zniszczeniach). [przypis edytorski]

4. pontycki — pochodzący z Pontu, krainy nad Morzem Czarnym. [przypis edytorski]

5. Cyklady — archipelag na Morzu Egejskim. Jego nazwa może być aluzją polityczną: podczas rzymskiej wojny domowej bazą operacyjną sił Marka Antoniusza była Grecja. [przypis edytorski]