Są na pewno...

Są na pewno, którzy umrzeć muszą,

Kędy galer wiosła ciężkie suną,

Inni w górze gnieżdżą się u steru,

Znają ptaków lot i gwiazd krainy.

Leżą owi z ciężkimi członkami

U korzeni splątanego życia,

Innym karła¹ są przystrojone

U boku Sybil, królowych,

I zasiedli tam, jak w domu własnym,

Z myślą lekką, lekkimi dłońmi.

Ale mroczny cień z owego życia

W życie tamtych pada bezustannie,

I ci lekcy z owymi ciężkimi

Są związani, jak powietrze z ziemią:

Znużeń szczepów zapomnianych z dawna

Z powiek moich nie zdołam otrząsnąć,

Ni oddzielić od duszy zlęknionej

Opadania niemo gwiazd dalekich.

Mnóstwo losów własny mój osnuwa,

Przędzę supła, igrając, istnienie,

Dział mój większy jest, niż życia tego

Płomień smukły albo szczupła lira.

Przypisy:

1. karło — rodzaj ozdobnego fotela. [przypis edytorski]