Kulawy i ślepy

Niósł ślepy kulawego, dobrze im się działo;

Ale że to ślepemu nieznośno¹ się zdało,

Iż musiał zawżdy słuchać, co kulawy prawi²,

Wziął kij w rękę: «Ten — rzecze — z szwanku³ nas wybawi».

Idą; a wtem kulawy krzyknie: «Umknij w lewo!»

Ślepy wprost i, choć z kijem, uderzył łbem w drzewo.

Idą dalej; kulawy przestrzega od wody;

Ślepy w bród; sakwy⁴ zmaczał, nie wyszli bez szkody.

Na koniec, przestrzeżony, gdy nie mijał dołu,

I ślepy, i kulawy zginęli pospołu.

I ten winien, co kijem bezpieczeństwo mierzył,

I ten, co bezpieczeństwo głupiemu powierzył.

Przypisy:

1. nieznośno — dziś: nieznośne. [przypis edytorski]

2. prawić (daw.) — mówić. [przypis edytorski]

3. szwank (daw.; z niem. Schwankung: chwianie się, niepewność) — szkoda, strata, krzywda. [przypis edytorski]

4. sakwa — torba, worek. [przypis edytorski]