Platon

Platon¹, raz swoje zgromadziwszy ucznie,

Wybornie, sztucznie²

Dowodził, jak to mędrzec panuje nad światy³,

Sam dzielny, sam bogaty,

Jemu się ziemia sili, jemu wschodzą zorze,

Pieni się morze:

I powietrze, i gwiazdy, i słońce, i nieba

Dają, co trzeba.

On lotem nieścignionym wybujałej myśli,

Czy co działa, czy kryśli⁴,

Zawiaduje żywiołmi, ziemią, oceanem,

Zwierząt, ludzi jest panem.

A pchła, co go w nos gryzła, nie zważając nic na to

Rzekła: «To dla Platona, ale dla mnie jest Plato».

Przypisy:

1. Platon (427 r. p.n.e.–347 r. p.n.e.) — gr. filozof, twórca klasycznego idealizmu; postać Platona pojawia się tu jako symbol świata filozofii i jest potraktowany żartobliwie. [przypis redakcyjny]

2. sztucznie (daw.) — tu: w sposób wykwintny, misterny, zgodny z regułami pewnej sztuki. [przypis redakcyjny]

3. nad światy — dziś N.lm: nad światami (panuje). [przypis edytorski]

4. kryśli (daw.) — wyznacza, zamierza, kreśli plany. [przypis redakcyjny]