Słoń i pszczoła

Niechaj się nigdy słaby na mocnych nie dąsa!

Zaufana¹ tym pszczoła, że dotkliwie kąsa,

Widząc, iż słoń ogromny na łące się pasie,

A na nią nie uważa, choć przybliżyła się,

Chciała go za to skarać. Gdy kąsać poczęła,

Cóż się stało? Słoń nie czuł, a pszczoła zginęła.

Przypisy:

1. zaufany — tu: zadufany, mający bezgraniczne zaufanie. [przypis edytorski]