Cuda miłości¹

Karmię frasunkiem² miłość i myśleniem,

Myśl zaś pamięcią i pożądliwością,

Żądzę nadzieją karmię i gładkością³,

Nadzieję bajką⁴ i próżnym błądzeniem.

Napawam serce pychą z omamieniem⁵,

Pychę zmyślonym weselem z śmiałością,

Śmiałość szaleństwem pasę z wyniosłością,

Szaleństwo gniewem i złym zajątrzeniem⁶.

Karmię frasunek płaczem i wzdychaniem,

Wzdychanie ogniem, ogień wiatrem prawie,

Wiatr zasię cieniem, a cień oszukaniem.

Kto kiedy słyszał o takowej sprawie,

Że i z tym o głód⁷ cudzy się staraniem

Sam przy tej wszytkiej głód ponoszę strawie.

Przypisy:

1. Utwór ten jest sonetem, czyli wierszem o specjalnym układzie rymów. Składa się z dwóch strof czterowersowych i dwóch - trzywersowych. Gatunek sonetu wykorzystywany był przede wszystkim przez poetów tworzących lirykę miłosną (por. Sonety do Laury Francesco Petrarki) i refleksyjną (por. Sonety krymskie Mickiewicza). [przypis edytorski]

2. frasunek — daw. zmartwienie. [przypis edytorski]

3. gładki — daw. ładny. [przypis edytorski]

4. bajka — pot. zmyślone opowiadanie, nieprawdziwa historia. [przypis edytorski]

5. omamienie — złudzenie. [przypis edytorski]

6. zajątrzyć — zaostrzyć. [przypis edytorski]

7. głód — tu: pragnienie czegoś, dotkliwy brak czegoś. [przypis edytorski]