Do Jana

Janie, mój drużba,

Jeslić się służba

Dobrze nie płaci,

Nie jużci traci

Cnota swe myto;

Ale sowito¹ Bóg zwykł nagradzać

Temu, kto zdradzać

Nie zwykł nikogo.

Przeto choć srogo

Szczęście się z tobą

Obchodzi, sobą

Nic nie trwóż, ale

Trwaj rowien² skale,

Której nie mogą

Nawiętszą trwogą

Poruszyć wały³,

Kiedy powstały

Na morzu wielkim.

Także we wszelkim

Nieszczęściu i ty

Bądź niepożyty,

A trwaj statecznie,

Bo nie już wiecznie

Fortuna służy,

Komu podruży⁴,

Ani porzuci,

Kogo zasmuci.

Przypisy:

1. sowito — sowicie, hojnie. [przypis edytorski]

2. rowien — równy, niezmienny. [przypis edytorski]

3. wały — fale. [przypis edytorski]

4. komu podruży — z kim się zaprzyjaźni. [przypis edytorski]