Epitafium Andrzejowi Bzickiemu, kasztelanowi chełmskiemu¹

Możem się nie owszejki skarżyć na te lata;

Jakokolwiek, jest przedsię godności zapłata.

Jędrzej Bzicki w tym grobie leży położony,

Który acz nie w majętnym domu urodzony,

Jednak za dowcipem swym, którym go był hojnie

Bóg obdarzył, a on im szafował przystojnie,

Był wziętym u wszech ludzi, siedział w pańskiej radzie²

Co mu więtszą cześć niosło niż złoto w pokładzie.

Do Turek posłem chodził, labirynty prawne,

Jeśli jednemu w Polszcze, jemu były jawne.

Umarł prawie na ręku u życzliwej żony³

I leży pod tym zimnym marmorem zamkniony.

Przypisy:

1. Andrzej Bziki — kasztelan chełmski, posłował do Turcji w r. 1557, znawca prawa. [przypis redakcyjny]

2. w pańskiej radzie — w senacie, do którego należał, jako kasztelan. [przypis redakcyjny]

3. Bzicki nie żył już 23 czerwca 1567. [przypis redakcyjny]