Pieśń IV¹

Złota to strzała² i krom wszego³ jadu była,

Którą mię niepochybna⁴ Miłość ugodziła.

Bo ja w swym miłowaniu troski nie najduję,

Owszem, radość na sercu niewymowną czuję.

Nie to niewola służyć, ale służyć temu,

Kto twych posług niewdzięczen, to sie nawiętszemu

Nieszczęściu równa; tobie dzięka bądź, Miłości,

Iżeś mię uchowała takowej żałości.

Ma to twarz twoja, panno wszech piękniejsza, w sobie,

Że człowiek rad i nierad musi służyć tobie.

Ale to zaś niosą twe święte obyczaje,

Że, by⁵ kto mógł być wolen, raczej ci sie daje.

Chciałbym tak być szczęśliwy i życzyłbym sobie,

Abych już tę na wieki łaskę znał po tobie⁶;

A bodaj ta wdzięczna⁷ twarz odmiany nie znała,

Byś dobrze i Sybillę laty przerównała⁸.

Przypisy:

1. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

2. Złota to strzała (...) była — w mit. gr. złota i ostra strzała Amora wzbudzała miłość, a tępa strzała gasiła miłość. [przypis redakcyjny]

3. krom wszego (starop.) — bez żadnego. [przypis redakcyjny]

4. niepochybny (starop.) — nie chybiający celu. [przypis redakcyjny]

5. by (starop.) — choćby. [przypis redakcyjny]

6. znał po tobie — doznał od ciebie. [przypis redakcyjny]

7. wdzięczny* (starop.) — miły. [przypis redakcyjny]

8. Byś dobrze i Sybillę laty przerównała — choćbyś nawet przewyższyła wiekiem Sybillę (starożytną wieszczkę słynną z długowieczności). [przypis redakcyjny]