Pieśń IX¹²

Kto mi wiary dać nie chce, daj ją oku swemu

A przypatrz sie stworzeniu pilnie tak pięknemu:

Taka jeszcze nie była za dawnego wieku,

Aniołowi podobna barziej niż człowieku.

Raj tam, gdzie ona siedzi, a którędy mija,

Za jej stopami róża wstawa i lelija;

Jej k woli piękne drzewa dają cień sowity

Nie chcąc, aby ją letni żegł³ ogień obfity.

A ona, myśl wspaniałą znosząc⁴ z układnością,

I niedobyte serca zwycięża miłością.

A człowiekiem tak władnie jako słońce wonnym

Nawrotem⁵ albo magnes żelazem nieskłonnym.

Wiele oczom powinien⁶, o pani, kto ciebie

Oglądał a ucieszył twym pojźrzeniem siebie;

Dalszego czasu może nie zamierzać sobie,

Iżby kiedy miał gładszą oględać po tobie.

Niech sie więcej nie chłubią starodawne lata

Z swoimi Helenami; jest za tego świata⁷,

Która gładkością wszytki pierwsze tak minęła,

Aż i przyszłym⁸ nadzieję na wieki odjęła.

Przypisy:

1. Pieśń IX dodana — w pieśni tej pierwsze litery kolejnych wersów tworzą akrostych: KATARZYNA JANWODINZKA; być może należy czytać to w następujący sposób: KATARZYNA, JAN WODYŃSKA (podobnie skonstruowany akrostych znajdziemy w Pieśni X; o Katarzynie Wodyńskiej jednak nic nie wiadomo). [przypis redakcyjny]

2. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

3. żegł — palił. [przypis redakcyjny]

4. znosząc — łącząc. [przypis redakcyjny]

5. władnie jako słońce wonnym / Nawrotem — chodzi o kwiat, który zwraca się ku słońcu (bliżej nie wiadomo, o jaki). [przypis redakcyjny]

6. powinien — zawdzięcza. [przypis redakcyjny]

7. za tego świata — za naszych czasów. [przypis redakcyjny]

8. przyszłym — w domyśle: przyszłym pięknościom. [przypis redakcyjny]