[Bluszcze! Jakimi zwisacie wdziękiem...]

Bluszcze! Jakimż zwisacie wdziękiem bukolicznym¹

Na starych gruzów zwalisku,

Albo gdzieś na samotnym platanie antycznym,

Co ginie w waszym uścisku.

Lecz lubię was nad wszystko, mroczne smętne bluszcze,

Wokoło fontanny szmernej,

Kędy² żałośnie woda o kamienie pluszcze

Wśród zrujnowanej cysterny.

Przypisy:

1. bukoliczny — sielski. [przypis edytorski]

2. kędy (daw.) — którędy; dokąd; tu: gdzie. [przypis edytorski]