[Ostatni błysk zachodu gasł...]

(z Alexandra Błoka¹)

Ostatni błysk zachodu gasł.

Wiatr westchnął, ścichł. Dzień się dopalił.

Zza chmur miesięczny² spłynął blask.

I zadźwięczała pieśń z oddali.

Porywy dawne, tchnienia muz,

Wróciły znów, ożyły z dźwiękiem,

Lecz w sercu dźwięk ten w skargę rósł,

Żałobnym wtórząc³ jękiem.

To błysnął z łąk bóg przeszłych dni,

To nad złowieszczą błyskawicą,

Żurawi klangor⁴ z chmur się wzbił

Ku południowym mknąc granicom.

Przypisy:

1. Błok, Aleksandr (1880–1921) — rosyjski poeta i dramatopisarz, przedstawiciel europejskiego symbolizmu. W swojej twórczości poruszał tematy mistyczne i historiozoficzne. Autor między innymi cyklu Wiersze o Pięknej Damie, dramatu Buda jarmarczna i niedokończonego poematu Odwet. Aleksandr Błok jest właściwym autorem tego utworu, a Jerzy Liebert tłumaczem. [przypis edytorski]

2. miesięczny (daw.) — księżycowy. [przypis edytorski]

3. wtórzyć (daw.) — wtórować. [przypis edytorski]

4. klangor — głos przelatujących ptaków. [przypis edytorski]