Nie warto...

Nie warto marzyć! Snów już i marzeń bezczynnych

w twardego życia walce zamarła epoka:

ludzkość, syta już bajań i kwileń dziecinnych,

innego żąda śpiewu, innego proroka!

Nie warto marzyć! Dzisiaj liryczną już pieśnią

nie wzruszysz serca, w duszy nie wzniecisz płomienia;

umilkli trubadurzy — starą rdzawe pleśnią

strzaskawszy lutnie, martwe urwali pół-pienia...

Nie warto... Jeśli czasem nieśmiała piosenka

przypomni nutę starą, zdziwieni słuchacze

nie pojmą dźwięku, szydząc nad pieśnią boleją...

Nie warto... Wiem to dobrze — a jednak gdy ręka

uderzy w struny, lutnia mi kwili i płacze,

miłości piosnki stare dla ciebie się sieją!...