Do pastereczki siedzącej na Druidów kamieniach w Pornic¹ nad oceanem

Jak ty mi jesteś wdzięczna²,

Duszeczko moja mała,

Słoneczna i miesięczna,

Prawie bez krwi i ciała.

Gdyś wysoko siadała

Z główką w zorzy pierścieniach,

Na Druidów³ kamieniach,

Śród jałowcowych krzaków

Ćwieki twoich chodaków

Błyskały mi na lice

Jako dwa półksiężyce

Czerwoną zorzą ranną;

I byłaś mi zarazem

Chłopeczką i Dyjanną⁴,

Zjawieniem i obrazem,

Kochanką i dziecięciem,

Smutkiem — i niebowzięciem.

Włoski twoje jak zboże

Złote i przezroczyste

Wiatr unosił na morze,

A we włoskach ogniste

Ranunkuły⁵ z doliny,

Jak maki Ukrainy,

Zdawały się ogniami,

Które tobie do lica

Przypięła upiorzyca

Śpiąca w grobie pod nami.

Za tobą — szafir mórz

Dzielił kibić⁶ na dwoje;

Nad głową — jak zawoje

Jutrzenki pełne róż

I chwasty w dyjamentach

Około ciebie skrzyły,

A ty na monumentach

Stróżka — i duch mogiły,

Z niewinnością na licach,

Z nóżkami na księżycach.

Przypisy:

1. Pornic — miasteczko w Bretanii w płn-zach. Francji; w XIX w. popularne kąpielisko. [przypis edytorski]

2. Jak ty mi jesteś wdzięczna — W później ustalonej wersji wiersza (w: Juliusz Słowacki, Dzieła wszystkie, red. J. Kleiner, Wrocław 1960, t. XII, cz.1, s. 188) tekst poniższy poprzedzony jest dwiema strofami: Boże, błogosław tej małej pasterce/ Na druidycznych siedzącej kamieniach,/ Tak że jej głowa w zorzowych płomieniach/ Była... a za nią morza pas — po serce./ A jej chodaki na białych krzemieniach/ Podkute jasnym ćwiekiem w półmiesiące,/ A włoski złote z wiatrem igrające,/ A jakieś przeszłe anielstwo w spojrzeniach. Błogosław miejscu, gdzie ona usiadła/ I o swej nędzy mówiąc łzy perłowe/ Lała — i perły te nieszczęsne jadła,/ Albowiem w dziecku tym słychać królowę/ Ducha, która tu w nieszczęście popadła/ I na ciernisku położyła głowę. [przypis edytorski]

3. druid — a. druida; staroż. kapłan celtycki; druidzi przewodniczyli obrzędom rel., sprawowali sądy oraz przepowiadali przyszłość. [przypis edytorski]

4. Dyjanna — właśc. Diana, rzym. odpowiedniczka bogini Artemidy w mit. gr.; bliźniaczej siostry Apollina, dziewiczej bogini łowów, lasów, zwierząt i dzikiej przyrody. [przypis edytorski]

5. ranunkuł — rodzaj kwiatu o barwie żółtej lub pomarańczowej. [przypis edytorski]

6. kibić — tułów kobiety od ramion do bioder; stan, talia. [przypis edytorski]