W albumie E. Hr. Krasińskiej

Chciałbym, ażeby tu wpisane słowo,

Jeśli na wieki ma słowem pozostać,

Aby słów miało nieśmiertelnych postać

Albo posągów piękność marmurową,

Lub jak Walkhirie¹, co noszą nad głową

Wieniec z piorunów i we krwi szeleszczą,

Chciałbym, ażeby miało taką wieszczą

Groźbę i skrzydła, i twarz piorunową.

Lecz słowo martwe. — Ale wy jesteście

Jako Walkhirie z północy przybyłe:

Pod wasze stopy rzucamy niewieście

Grobowce nasze. — A wy na mogiłę

Wstąpcie, a kto wart życia, tego wskrzeście.

Paryż, d. 29 czerwca 1841 r.

Przypisy:

1. Walkhirie — właśc. Walkirie, w mit. nordyckiej córki Odyna, boginie, dziewice-wojowniczki, jeżdżące na skrzydlatych koniach a. wilkach, zbrojone we włócznie i tarcze; zajmowały się sprowadzaniem dusz najdzielniejszych wojowników z pola bitwy do Walhalli oraz usługiwały podczas odbywających się tam uczt Odynowi i jego gościom. [przypis edytorski]