Obcowanie z przyrodą przy dobrej zabawie dla przeciętnie wysportowanego turysty

Jednak nie tylko obcowanie z przyrodą i szacunek dla jej praw znamionowały

pobyt w puszczy. Czy zostawiliśmy trasę, tak jakbyśmy chcieli ją zastać?

Czy wykorzystaliśmy w pełni czas na obcowanie z przyrodą? Przez obcowanie

z przyrodą harcerz (harcerka) zbliża się więcej do Boga, który jest Stwórcą tej

przyrody i wszystkiego, co istnieje.

Siedząc w siodle, wszystko wydaje się nam inne, a obcowanie z przyrodą na

grzbietach naszych czworonożnych przyjaciół nabiera innego wymiaru. Także

u podstaw zjeżdżania na nartach leży obcowanie z przyrodą, a jazda psim

zaprzęgiem to niezapomniane przeżycie dla każdej osoby lubiącej czuć wolność

i obcowanie z przyrodą. Bo obcowanie z przyrodą wymaga wiedzy — wówczas

staje się świadome i pełne.

Wędkarstwo to codzienne obcowanie z przyrodą. Plener jest to obcowanie

z przyrodą, jest to zieleń dookoła, jest to woda z tutejszego jeziora, która każdego

dnia zmienia swoją formę, swoją strukturę.

Albowiem obcowanie z przyrodą w bezpośrednim kontakcie i w wydłużonym

czasie człowieka ubogaca i otwiera na nową rzeczywistość, jaką niesie ze sobą

życie.

Nawet jeśli konieczności handlowe zmuszają do solidności wykonania,

to obcowanie z przyrodą wyrabia też poczucie estetyki, wrażliwość na piękno.

Brak zasięgu Plus GSM i obcowanie z przyrodą — to wymarzone warunki do

odpoczynku. A najcenniejszą korzyścią myśliwego jest obcowanie z przyrodą

oraz doznawanie przeżyć łowieckich i radości w gronie braci myśliwskiej.

Gdyby nawet „polowanie” się nie powiodło, wystarczającą nagrodą za

nieprzespaną noc jest obcowanie z przyrodą o wschodzie słońca i wysłuchany

koncert na setki ptasich głosów. Zaś stałe przebywanie w pasiece, spożywanie

produktów pszczelich i obcowanie z przyrodą sprawia, że pszczelarze żyją dłużej i

rzadziej chorują w porównaniu z ludźmi wykonującymi inne prace.

Natura, obcowanie z przyrodą stało się dla pokolenia Młodej Polski ucieczką

od odczuć zwątpienia, znużenia i melancholii, choć Tetmajer¹ patrząc ze szczytu

w dół, by sparafrazować zakończenie wiersza „Widok ze Świnicy...”, dostrzegł

ciemną przepaść, mimo że obcowanie z przyrodą dostarczało mu podniosłych

i pięknych przeżyć.

Albowiem obcowanie z przyrodą w bezpośrednim kontakcie i w wydłużonym

czasie człowieka ubogaca i otwiera na nową rzeczywistość, jaką niesie ze sobą

życie.

— Jak rozumieć pojęcie „wycieczka przyrodnicza”?

— Wycieczka przyrodnicza to obcowanie z przyrodą, ale niestety według

regulaminu to zwiedzanie parków itp., a nie np. odwiedzenie Puszczy

Białowieskiej podczas rykowiska jeleni albo bagien biebrzańskich w czasie ptasich

godów.

— Wycieczka przyrodnicza to świadome obcowanie z przyrodą, tzn. nie oglądanie

kwiatków z westchnieniem, że jest malowniczo, ale szukanie konkretnych miejsc,

roślin i zwierząt w okresie, kiedy są najbardziej atrakcyjne, np. kiedy rośliny

kwitną lub dojrzewają.

— Dlaczego uważasz, że regulamin ma premiować coś, co jest mało uchwytne?

Albowiem obcowanie z przyrodą w bezpośrednim kontakcie i w wydłużonym

czasie człowieka ubogaca i otwiera na nową rzeczywistość, jaką niesie ze sobą

życie.

Przypisy:

1. Tetmajer-Przerwa, Kazimierz (1865–1940)— czołowy poeta Młodej Polski; zasłynął jako autor erotyków, a także piewca przyrody Tatr i popularyzator folkloru podhalańskiego. [przypis edytorski]