Polowanie pod pieśnią

Znaczący rozkaz naziemnej kancelarii:

wabić kuropatwy w poszukiwaniu żeru,

zadawać im karmę, a będą się dalej pierzyć

wracając z nocnego żerowiska.

Bo nim dojdzie do pielęgnacji lęgu, łania,

czujna przewodniczka chmary, zobaczy

w zaroślach człowieka nieuzbrojonego.

I ruszy oczniak¹ — pierwsza licząc od róży² odnoga

i opierak trzecia licząc od róży odnoga,

odnoga bojowa w czas cichego rykowiska

w obawie przed wilkami i wielkim upałem.

Poranny zlot zmartwi się obciętą przez kulę sierścią

a na głos wydry pociągną za rzemień psy.

Zwietrzą trop odzieży niedźwiedzia.

Ogół norm moralnych zaostrzy szable

na chmarę pustorożców³, za którą

niezmiennie podąży odpędzany towarzysz.

Ale zamiłowani w polowaniu

nie uczczą należycie na rogach i trąbkach

padania w ogniu, ustaloną melodią.

Umilkną na dźwięk czterech części

pieśni tokującego głuszca w swobodnym wykonaniu,

gdy ten europejski przedstawiciel grzebiących,

głuchy na wszystko prócz dzikiej miłości

swego ciemnego gatunku, zejdzie spokojnie

z drzewa noclegowego.

Wtedy też karawan pełen martwych zajęcy

przewróci się w miejscu grząskim, gdzie leżą

nielotne kaczki i stare, wyliniałe cietrzewie,

jagnięta muflonów i młode daniele.

I nim wypełni się huczka⁴ i parkotnia⁵

skończą się nieludzkie toki — dobrym trofeum.

Wtedy król polowania, lękający się ukąszenia,

na własne oczy zobaczy, jak wędrowny jeleń

i towarzyszący mu jarząbek niosą w ciemnościach

cierń iglicy.

Przypisy:

1. oczniak, opierak — odnogi poroża jelenia. [przypis edytorski]

2. róża — tu: pierścień wyrostków u nasady poroża jelenia. [przypis edytorski]

3. pustorożce (Bovidae) — rodzina ssaków przeżuwaczy mających na głowach rogi, które w odróżnieniu od poroża jeleniowatych (pełnorożców) nigdy nie są rozgałęzione ani zrzucane; należą do niej m.in. antylopy, bawoły, bydło domowe, koziorożce. [przypis edytorski]

4. huczka (łow.) — okres godowy dzików. [przypis edytorski]

5. parkotnia (łow.) — okres godowy zajęcy; parkoty. [przypis edytorski]