Odpowiedź opatrzności

Ob ein Gott sey? ob er einst erfülle

Was die Sehnsucht weinend sich verspricht?

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Hoffen soll der Mensch! er frage nicht:

Tiedge.

Stóy, nieodmienne są nieba wyroki,

Co Cię wtrącili, w przeznaczenia koło,

A ty, przed niemi, korne schylay czoło;

Twe słabe oko, nieprzeyrzy obłoki!

Choć wsciekła burza rwie twarde opoki.

A wir Cię zdradny, pochwyci głęboko:

Czuwa nad tobą opatrzności oko;

To i Ocean uśmierzy głęboki!

Ten, co swym słowem, stworzył świat cały,

Olbrzymią ręką, postawił te skały,

Ten, z fal obięcia, wydrzéć cię wydoła!

Choć głos rospaczy o pomoc nie woła!

Na niego tylko pokładay nadzieię,

On rosę niebieską, na Ciebie wyleię! —