Magdalena1
O nie patrz na mnie!... Jam pełna lęku...
Z amforą wonnych olei w ręku
Idę pomazać Twe stopy znojne —
Niosę im nardu2 wonie upojne,
Żar pocałunków i łez mych strugi —
I klęcząc, warkocz rozplatam długi,
I z stóp Twych kornie biorę na włosy
Łez moich zdroje i oliw rosy...
O nie patrz na mnie... Długom czekała,
Długo płomienna byłam i biała!...
Lecz teraz odwróć swe słodkie oczy,
Bo trąd występku ciało mi toczy;
W proch skroń mi zetrzyj stopy białymi,
Bom najgrzeszniejsza między grzesznymi!...
Bom jak owa oblubienica,
Co w snach już widząc miłego lica,
W przededniu jasnym dnia godowego,
Zbiegłszy z wyżyny pałacu swego,
Na łup służalczym pachołom dała
Królewską krasę swojego ciała!...
Lecz nie odtrącaj!... Jam Twoje ręce
W snach widywała i w przeczuć męce...
I drżąc w brutalnych ramion oplocie,
Duszę miewałam w łzach i tęsknocie!...
I w skrach ogniowych, w szału purpurze,
Jam gołąb byłam o białym piórze!...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Wiem... przyjdą inne — już się wybiela
Straż najprzedniejszych cór Izraela,
Co niosą kwiatów barwistych snopy
Pod Twe tułacze, wędrowne stopy —
Idą ku Tobie w zwartym szeregu,
Idą ku Tobie w róż białych śniegu!...
Nie mnie iść z nimi — po wieczne czasy
Popiołem zsypię raj mojej krasy,
I w ślad stóp Twoich pójdę pokutna,
Jako służebna, cicha i smutna!...
Nie mnie iść z nimi — Twoje źrenice,
Godowych dziewic zrumienią lice,
I Twoje dłonie spoczną litośnie
Na ich liliowej, rozkwitłej wiośnie...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
O Rabbi3, Rabbi! ja w prochu leżę...
I z Tobą pójdę — i w Ciebie wierzę —
I kładę usta i włosy moje
Pod opylonych stóp Twoich znoje...
O Rabbi, Rabbi!...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
«Wstań od stóp moich... Zmazan grzech ciała,
Boś nieskończenie umiłowała —
I odtąd będziesz z śniegu i woni,
Ów kwiat, na dziewic wybranych skroni.
Idź... i oleje zachowaj wonne,
Na namaszczenie dla mnie pozgonne».
Przypisy:
1. Maria Magdalena — nawrócona grzesznica i uczennica Jezusa z Nowego Testamentu. [przypis edytorski]
2. nard — u starożytnych drogocenna maść i olejek z wonnych korzeni indyjskiej spikanardy. [przypis redakcyjny]
3. rabbi, rabin (z hebr. rabbi: mój nauczyciel, mój mistrz) — znawca Tory i Talmudu; funkcja religijna w judaizmie; przywódca lokalnej gminy wyznaniowej. [przypis edytorski]