Moja dusza

Moja dusza jest łąką chaotycznych kwieci;

Czasem nęcą ją gwiazdy, czasem usta świeże,

A czasem księżycowe ściele sobie leże,

I z niego w wir życiowych rzuca się zamieci.

Chorą pieśnią ma dusza jest chorych stuleci;

Czasem rzewna, jak proste prababek pacierze,

Lub wmyślona posępnie w mord, krew i grabieże,

Jak rumak bezwędzidlny¹, rozhukany leci!

Tej duszy śnią się święte lub też kurtyzany —

Dym kadzideł, skąpany w bachicznej² wonności —

I wówczas jej weselne śpiewają peany³,

Że rozkoszy potęgą świat powstał z nicości;

Lecz niebawem pokutna znowu w prochu leży

I z żalu na twarz padłszy, w niebo jasne wierzy.

Przypisy:

1. bezwędzidlny — od: bez wędzidła; bez pręta, do którego mocuje się lejce; nieograniczony uzdą. [przypis edytorski]

2. bachiczny — hulaszczy, rozwiązły; por. Bachus, bóg wina i ekstazy. [przypis edytorski]

3. pean — u staroż. Greków uroczysta pieśń na cześć bogów. [przypis redakcyjny]