Herakles

Przez stepy szedł Herakles, niósł maczugę z drzewa,

a w kędziorach mu bujnych wiatr świszczący śpiewa

i o bary szerokie bije, jak o skałę.

Słońce mu promieniało na piersi wspaniałe

i nogi by ze spiżu¹. Szedł młodzieńczej krasy²

i chwały pełen, wielbion przez rzeki i lasy,

góry i morza sine, syn Zewsa³ straszliwy —

li mu nie dostawało⁴ na kark ze lwa grzywy.

Idąc w step, myślał w duszy: «Daj mi, Boże Panie,

jakie w tej pustce wielkiej ogromne spotkanie,

bo serce moje pragnie boju, walczyć żądam!

Jestem młody i mocny! Niech w oczy spoglądam

larwom ogniem zionącym, lub hufiec tytanów

na mej drodze, niebieski mój ojcze, zastanów⁵!

Jestem młody i młodość podnosi krew moję⁶!

Jestem mocny — jak burza na obłokach stoję,

chcę walczyć! Walka, boje są pracą młodości!

Płomienna lawa w mojej przetacza się kości,

i dnia jednego nie chcę mieć w pamięci, stary,

w którym nie pokonałem, w którym moje bary

nie zadrżały zwycięstwa dreszczem, kędy⁷ więcej

jest rozkoszy, niż w dreszczu na piersi dziewczęcej.

Na tom zrodzon, by walczyć. Gdzie oko me sięga,

potwór się za potworem przeciw mnie wylęga,

i wdzięczny-ć jestem, Zewsie, za owe wyrody,

bo gdybym nie miał walczyć, cóż bym robił, młody?

Młodość w walce strawiona, w lesie i w pustyni,

męża słupem brązowym i półbogiem czyni».

Gdy tak mówi, aliści⁸ z piaszczystej uboczy⁹,

ogonem boki bijąc, lew olbrzymi kroczy,

cień potworny wlekący. Gdy ujrzał człowieka,

stanął, krwawą mu złością wraz¹⁰ oko zacieka,

zjeżył grzywę i z piersi zły pomruk wyrzuci,

jak grzmot z chmury, zajadłej oznajmienie chuci.

I zaśmiała się w szczęściu młoda pieśń herosa,

ruszył naprzód, odważnie natarł na kolosa,

maczugą łeb mu trzaska, a gdy lew pazury

i kły weń wbił, że grube krwi spłynęły sznury,

i gdy od lwiego trupa cały we krwi swojej

szedł znój spłukać i rany obmywać u zdroi¹¹

i w spiekłe walką usta czerpać z nich ochłody:

cieszył się, że lwa spotkał i z lwem walczył, młody.

Przypisy:

1. by ze spiżu — jak ze spiżu. [przypis edytorski]

2. krasa (daw.) — uroda. [przypis edytorski]

3. Zews — dziś popr.: Zeus; najwyższe bóstwo panteonu greckiego. [przypis edytorski]

4. li mu nie dostawało — tylko mu brakowało; nie dostać (daw.): brakować. [przypis edytorski]

5. zastanawiać (daw.) — stawać. [przypis edytorski]

6. krew moję — dziś popr.: krew moją. [przypis edytorski]

7. kędy (daw.) — tu: gdzie. [przypis edytorski]

8. aliści (daw.) — partykuła wzmacniająca, sygnalizująca zmianę sytuacji; nagle, wtem. [przypis edytorski]

9. ubocz (daw.) — miejsce położone z boku. [przypis edytorski]

10. wraz (daw.) — od razu, natychmiast, zaraz. [przypis edytorski]

11. u zdroi — u zdroju. [przypis edytorski]