Narodziny wiosny

Gdy pierwszy nastał dzień wschodzącej wiosny młodej,

Najpierwszy zbudził się śpiący na dnie bóg wody,

I powstał z chłodnych leż i głową kędzierzawą¹

Uderzył w lód, co legł na rzece lśniącą ławą,

I rozpękł z hukiem lód i z prądem kry się suną,

A w słońcu suszył bóg swą głowę krętoruną². —

A gdy goręcej blask słoneczny padł na gaje,

Bogini wonnych ziół z pościeli miękkiej wstaje,

I rozpuściła włos, co aż do ziemi spływa,

I naga polem szła bogini złotogrzywa,

A kędy³ pola tknie jej włos, tam wnet się trawy

Zielona puści ruń⁴ i szczaw zielono-rdzawy. —

Owiana ciepłem zórz, wiosennych tchem powiewów,

Pieszczona wonią sfer, z różanych wyszła krzewów

I uśmiechnęła się do złocistego słońca,

Bogini, córa nieb, kwiatami władająca.

W złocisty szafir ócz⁵ objęła świat miłośnie,

A kędy spojrzy, kwiat prześliczny wnet wyrośnie

I wkoło lilii, róż, narcyzów kwitnie mnóstwo,

A wśród nich słońcu śle uśmiechy jasne bóstwo. —

I powstał lasów bóg, strząsł zwiędłe liście z głowy,

I z świeżych sobie wnet splótł liści wian⁶ dębowy,

I rozkołysał drzew gałęzie i konary,

I słuchał — płynął hymn, hymn uroczysty, stary,

I długo słuchał bóg w powadze i zadumie

Odwiecznych baśni w tym rozkołysanych szumie. —

Brodatych Faunów⁷ huf i śnieżne Nimfy, społem

Za ręce wziąwszy się, pląsają nadzy kołem,

Na łące, kędy blask od słońca złoty pada — —

Przy cudnej wiatru grze tam pląsa bóstw gromada,

świat pachnie, lśni się w krąg i jakaś moc miłosna

Lubieżnie pieści go... Rodząca wstała wiosna.

Przypisy:

1. kędzierzawy — o kręconych włosach. [przypis edytorski]

2. krętoruny (daw.) — o kręconych włosach. [przypis edytorski]

3. kędy (daw.) — gdzie. [przypis edytorski]

4. ruń — wschodząca roślinność. [przypis edytorski]

5. ócz — dziś popr.: oczu. [przypis edytorski]

6. wian — wieniec. [przypis edytorski]

7. Faun — rzymski bóg płodności, przedstawiany jako brodaty mężczyzna z koźlimi kopytami i rogami. [przypis edytorski]